این چه کوفتیه؟
‫الان سؤال پرسیدی؟ ‫یا داری با خودت حرف می‌زنی؟
‫اگه دومیه که باید انکارت کنم.
اگرچه نمی‌تونم تو کل جوخه‌های 13 گانه کسی رو اینقدر احمق فرض کنم که
‫بخواد در مورد چیزی سؤال کنه که هیچ‌کدوم تا به حال ندیدن...
در هر صورت... واجبه که انکار بشـــــــ
‫در هر صورت می‌کشمش!
چیزی هست که مایلی بگی، نمو؟
‫البته که نه... مایوری-ساما.
‫وایسا، زاراکی!
‫زاراکی...
‫نترس... چیزیم نی...
‫یه دستمو دادم لا کار... همین.
‫ولی در عوض اون کله‌شو شکافتم.
این چه اجق‌وجقیه؟
‫این الان سؤال بود؟ ‫ یا بازم داری با خودت حرف می‌زنی؟
‫کله‌ش گنده‌تر شد... ‫اینجا چه خبره؟
‫انگار اون تغییرات مناسب نبرد نیستن...
‫هدفش از این‌کار چیه؟ ‫خیلی چندشه کارش...
‫تو یکی هیچی نگو.
‫انگار فرصت مناسبو برای ملحق شدن به اونا از دست دادیم.
‫احمق! نیازی نیست ملحق شیم!
‫اگه خودمونو بندازیم اون وسط، آش و لاش میشیم!
‫منم همین نظرو دارم.
‫خیلی برام عجیبه که اظهار نظر می‌کنی.
جدی می‌فرمایین؟
‫من همیشه دستور دارم که ثابت بمونم...
‫مگه اینکه مایوری-ساما منو فرا بخونن.
‫اگرچه باور ندارم که مایوری-ساما هیچ وقت...
‫اینقدر تهدید بشن که بخوان از من درخواست کمک بکنن.
‫فقط اون اینجوری نیست... ‫کاپیتان زاراکی هم همین‌طوره.
‫چی شد الان...؟!
‫دست پیچ‌خورده‌ش...!
‫اونقدر به خودش پیچید تا اینکه فقط یه ذره خون به جاش موند.
اینجا واقعاً چه خبره؟
‫وای وای... چه معرکه‌ای گرفته...
‫تصمیم درستی گرفتی که بدون معطلی دستتو قطع کردی.
‫الحق که کارت درسته، کاپیتان زاراکی.
‫اگه اون تصمیمو نمی‌گرفتی...
‫الان دیگه کل اون بدن گولاخت...
‫به یه تیکه گوشت بی‌جون و ارزون و چرخ‌کرده تبدیل شده بود.
‫اصلاً نمی‌تونم تشخیص بدم که داری تعریف می‌کنی یا دعوا داری.
به نظر خودت کدومش؟
‫اصلاً مهم نیست.
حالا باید با قدرت اون عجیب‌الخلقه چیکار کرد؟
منم باز نمی‌تونم تشخیص بدم که تو سؤال پرسیدی
‫یا داری با خودت حرف می‌زنی.
‫ولی در هر صورت جوابشو نمی‌دونم.
‫تنها چیزی که الان به ذهنم می‌رسه، ‫اینه که باید از این دوری کرد.
باید دوری کرد؟
‫نمو، دستشو ببند و جلوی خونریزیشو بگیر.
‫چشم.
‫چرت نگو بابا...
اگه قراره ازش دوری کنم... پس چطوری باید جرش بدم؟
ما رو باش... دوباره سؤال پرسیدی؟
‫جر دادن که تنها روش جنگیدن نیست.
‫من یه راهی پیدا می‌کنم که بشه بدون نزدیک‌شدن به اون...
‫شرمنده...
‫این یکی رو با خودم بودم.
‫اوی، زاراکی!
‫چه اهمیتی داره اگه از قدرتش سر در نیارم...
‫فقط باید قبل از رسیدن قدرتش به من، از وسط نصفش کنم.
‫کاپیتان!
‫کوروتسوچی... عوضی...!
‫همون‌طوره که حدس می‌زدم...
‫توقف اندام‌ها، فقط منجر به خراب‌شدن باقیشون می‌شه.
آشیسوگیجیزو
‫ترس سطح چهار
‫لطفاً گوشاتونو بپوشونین.
‫کافیه چهار ثانیه این جیغو بشنوین تا فلج شین.
‫بسیار خب... خوشحالم که بی‌حسی عمل کرد.
‫هنوز به زورِ خرکی این یارو نیاز دارم.
‫نمی‌تونستم بذارم که به یه لاشه گوشتی تبدیلش کنی.
‫درضمن، حالا که بی‌حسی عمل کرده...
‫طبیعت قدرت تو هم برام روشن شده.
‫و اون...
‫عصبه.
می‌تونی عصب‌های خودتو بفرستی به بدن دشمنت
‫تا حرکاتشونو کنترل کنی.
‫منم تئوریای خودمو دارم.
‫شنیدم کوئینسیا ریشی رو با فرستادن به رگ‌هاشون به قدرت تبدیل می‌کنن.
‫اگه درست باشه، تعجبی نداره که یه سری حتی می‌تونن ‫بقیه‌ی اعضای بدنشون رو با ریشی دستکاری کنن.
‫این پروسه هرچی که هست، ‫الان دیگه می‌تونم قدرتتو تشخیص بدم...
‫پس جایی برای ترس نیست.
‫درد داره نه...؟ آخه با کل عصب‌هات اسیدو لمس کردی.
‫قدرتت خیلی مجذوب‌کننده‌ست.
باید حسابی وقت بذارم و ازش لذت ببرم، نه؟
‫هرچی نباشه، من کلی دارو واسه سیستم عصبی دارم.
‫هی هی... ‫من به خاطر خودت اینکارو کردما.
‫با اون حسِ اهانت بهم نگاه نکن! ‫چاره‌ای نداشتم خب، می‌دونی که؟
ای بابا... هنوزم می‌تونی چشماتو تکون بدی؟
‫واقعاً آخرِ هرچی هیولایی...
عجب... انگار باید بیشتر کار کنم
‫تا قابلیت فلج‌کنندگی آشیسوگیجیزو رو بالاتر ببرم...
‫که سری بعد، درست فلجت کنه.
‫خودمونیم... نه‌تنها کمک کردی که منشأ قدرت حریفمو بفهمم...
‫بلکه بهم ثابت کردی که محیط اثردهی آشیسوگیجیزو هم نیاز به ارتقا داره.
‫واقعاً که چیزی جز قدردانی نمی‌تونم نثارت کنم.
‫مرتیکه! از قصد گذاشت که کاپیتان زاراکی حمله کنه!
‫حریفشون قدرت جالبی داشت، ‫برای همین می‌خواست تنهایی باهاش بجنگه.
‫ولی کاپیتان ما سدِ راهش بود.
‫عین همیشه‌ست... کاپیتان عزیزت.
‫بله... امیدوارم همین‌جوری باشه...
منظورت از این حرف چی بود؟
‫هیچی.
‫منظورم همینی بود که گفتم.
‫بسیار خب!
‫با دادن همچین بهای سنگینی...
‫اون هم از یکی از محبوب‌ترین کاپیتان‌های جوخه‌های دیوان...
‫تونستیم به اطلاعات ارزشمندی در مورد قدرتت دست پیدا کنیم.
متوجه هستی که معنای این چیه؟
کوئینسی عجیب و عزیزم؟
‫جوابی ندادی اما بذار ادامه بدم.
‫خلاصه‌ی حرفم اینه...
‫که این فداکاری جان‌گداز، اشک رو در چشمان من جاری کرده.
‫پیروزی‌های شرافتمندانه، همیشه از طریق فداکاری‌های شرافتمندانه به دست میان.
تخم حروم...! اینو از کجاش در آورد دیگه...؟
‫به عبارت دیگه...
‫باید به این ایثارِ جانسوز ادای احترام کنی...
‫و خودت رو به عنوان یه مورد آزمایشی به من پیشنهاد بدی!
‫هی هی... انگار خیلی موافق نیستی.
‫می‌بینم که اینقدر یُبسی که حتی نمی‌تونی زیبایی این کارو درک کنی.
چی شد؟
‫اون دیگه چیه؟!
‫فهمیدم... انتظار اینو نداشتم.
پس تو... دست چپ پادشاه ارواحی؟
‫اون هیولا دست چپ پادشاه ارواحه؟!
‫مگه پادشاه ارواح غولی-چیزیه؟!
‫تاحالا ندیدمش، برای همین نمی‌دونم.
‫ولی ریاتسوش تقریباً مشابهِ...
‫چیزیه که از اوکیتاکه جمع کردم.
‫اگه قرارداد اوکیتاکه با دست راست پادشاه ارواح بوده باشه...
‫پس تعجبی نداره که دست چپش هم جدا شده باشه...
‫و سرخود اینور و اونور بره.
‫به نظر من که خیلیم تعجب داره...
‫اون حالت عجیب یه دست با یه چشم
‫به داستان اوراهارا کیسکه هم می‌خوره.
‫البته، فکر کنم سر این که میشه بهش یه چشم گفت یا نه...
‫بین علما اختلاف هست.
‫تنها سوال اینه که...
‫چرا دست چپ پادشاه ارواح به یوهاباخ خدمت می‌کنه؟
‫ولی بازم، اون سوال در مقایسه با لذتی که حس می‌کنم، بی‌اهمیته.
‫لذت؟
‫می‌تونی ارتباط برقرار کنی؟ ‫اینم غیرمنتظره‌ست.
‫از چه اندامی برای تولید صدا استفاده می‌کنی؟
‫واقعاً پر از رمز و رازی.
‫کاپیتان کوروتسوچی!
‫نیشتو ببند و فرار کن!
‫چطور می‌تونی تحت این شرایط ‫اینقدر خرکیف باشی؟
‫می‌پرسی چطور می‌تونم اینقدر خرکیف باشم؟
‫یه سوژه پیدا کردم که به عمرم ندیدم.
‫و از تمام انتظاراتم هم فراتر میره.
‫اگه این خوشحالی نداره، پس چی داره؟
‫خودشه! ‫بیشتر نشونم بده، دست چپ پادشاه ارواح!
‫دست... چپ... اسم... نیست
‫جانم؟
‫یکم بلندتر حرف بزن.
‫اسم... پرنیدا...
‫پرنیدا پارنکاجاس.
‫عجب اسم درازیه.
‫اولاً من کسیم که تو رو کشف کرده. نه خودت.
‫پس حق منه که روت اسم بذارم.
‫ولی چون درخواست خودته...
‫می‌تونم ایندفعه استثناء قائل بشم.
‫چقدر مزخرف میگه.
‫همیشه همینطور نیست؟
‫ولی طرز نوشتنش رو من تصمیم می‌گیرم.
‫نمی‌فهمم من... میگی چی...
‫نمی‌فهمم... معمولاً... توهین...
‫تو... دشمن...
‫توهین از... دشمن...
‫توهین به... کوئینسی‌ها!
‫خب که چی که بهتون توهین می‌کنم؟
‫نابخشودنی!
‫می‌تونی عصب‌هاتو از اشیاء غیرزنده هم رد کنی؟
‫غیرمنتظره بود. عاشقشم!
‫تو با هاشوالت مشکل شخصی داری، مگه نه؟
‫برو صافش کن.
‫چی؟
‫ما ترتیب اعلی‌حضرت رو میدیم.
‫خودم جفتشونو می‌کشم.
‫دوست دارم اعلی‌حضرت و هاشوالت رو زامبی ببینم.
‫بزنید بریم.
‫کاپیتان کوروتسوچی!
‫آروم باشید.
‫اون فقط زره واکنشی انفجاریم بود که فعال شد.
‫زحمت توضیح دادنشو به خودم نمیدم. ‫خودتون برید ته‌توشو در بیارید.
‫نکن، کاپیتان کوروتسوچی!
‫اون موجود توی زمین عصب داره!
‫آشنا به نظرت میاد، نه؟
‫این هوهوی هواییه که شما کوئینسی‌ها استفاده می‌کنید.
‫هیرنکیاکو.
‫البته، این اسمیه که ایشیدا سوکن و ایشیدا اوریو ازش استفاده می‌کنن.
‫ممکنه در اصل اسمش چیز دیگه‌ای بوده باشه.
‫به‌هرحال، حتی اگه عصب‌هاتو از توی زمین هم رد کنی،
‫تا وقتی که من روش قدم نذارم...
‫کاملاً بی‌معنیه!
‫نمی‌خوام!
‫بسیار خب، بذار مطابق برنامه، یه نمونه‌گیری کنم.
‫این یه نگه‌دارنده‌ست.
‫درد می‌کنه؟
‫وقتی نبرد تمام بشه، یه مخزن تانکی آماده می‌کنم.
‫این تا اون موقع تازه نگه‌ت می‌داره.
‫چی؟!
‫من چیدمان عصب‌ها، رگ‌ها و ماهیچه‌هام رو بازآرایی کردم.
‫فکر نکن به این راحتی می‌تونی بدنمو کنترل کنی،
‫پرنیدا.
‫خوب در نیومد...
‫خیلی وقت بود که یه دستی جراحی نکرده بودم...
‫انگار قلقش از دستم در رفته.
‫چه خجالت‌آور.
‫خجالت‌آور؟
‫داری درمورد وحشت خودت حرف می‌زنی؟
‫به نظرت اینجوری میاد؟
‫می‌خوای بیشتر... وحشت کنی؟
‫نمی‌خوام!
‫پس انگشت‌هایی که قطع بشن ‫تبدیل به یه دست راست دیگه میشن؟
‫انگار این که تیکه‌تیکه با خودم برت‌گردونم ممکن نیست.
‫می‌خوای بیشتر... وحشت کنی؟
‫که اینطور...
‫نه، خون... توی چشمم...
‫درد می‌کنه! درد می‌کنه!
‫یادمه که وقتی جوون بودم، یه کتاب خوندم...
‫می‌گفت که دست راست پادشاه ارواح ‫سکون رو کنترل می‌کنه،
‫و دست چپش توسعه رو.
‫دانشی که از کتاب‌ها به دست بیاد صرفاً دانشه و بس.
‫من معمولاً تا خودم ثابتش نکنم، باورش نمی‌کنم، ولی...
‫این که بتونی اینجوری پشت سر هم ‫جفتشونو تجربه کنی...
‫چه نبرد شگفت‌انگیزیه.
‫بانکای
‫اوه، نه! می‌خواد از کونیجیکی آشیسوگیجیزو استفاده کنه!
‫می‌خواد توی کل این منطقه سم پخش کنه...
‫و با سم بکشش!
‫کاپیتان زاراکی!
‫با سم بکشمش؟
‫من همچین کار حیفی نمی‌کنم.
‫بیا...
‫بالأخره نوبتته...
‫کونیجیکی آشیسوگیجیزو ماتای فوکوئین شوتای
‫اون دیگه چه کوفتیه؟!
‫یه بانکای دگرگون.
‫ماتای فوکین شوتای یه نوع از کونیجیکی آشیسوگیجیزوئه که من ساختم.
‫توانایی این رو داره که بر اساس داده‌ای که حین مبارزه براش می‌فرستم، ‫یه آشیسوگیجیزوی جدید رو به دنیا بیاره.
‫متوجه نمیشین؟
‫ببینین، می‌شین.
‫عصب‌های این آشیکوگیجیزو خارج از بدنشن.
‫معنیش اینه که اگه هوا یا زمین رو لمس کنه...
‫درد طاقت‌فرسایی رو تجربه می‌کنه.
‫حالا فعلاً اینش به کنار.
‫چیزی که مهم‌تره اینه که اون اعصاب خارجیش
‫توی 70 هزار لایه تقسیم شدن.
‫به عبارت دیگه،
‫حتی اگه اعصابت رو به داخلش شلیک کنی،
‫فقط یه لایه بیرونی رو ازش می‌کَنی.
‫مشکل چیه؟ مقاومت کردن هم ایرادی نداره.
‫البته، اگه قبل از این که قورت داده بشی
‫بتونی 70 هزار بار اعصابت رو به داخلش شلیک کنی.
سوزن‌های کاج می‌پراکنند
بر روی یک صحنه‌ی پرزرق و برق
به رنگ قرمز روشن
رانده شده از آسمان‌ها
برخیز، به عمق جهنم خواهیم رفت
دستامو کنار هم می‌ذارم و راز و نیاز می‌کنم
ای خدای بزرگ، چرا تقدیرت اینقدر ظالمانه‌ست؟
اراده‌م برای زدن نقاب شجاعت در آستانه‌ی شکسته
دست به هرکاری که می‌زنم انگار اشتباهه، می‌دونی؟
آروم باش، من هنوز بهت ایمان دارم
حتی اگه از هم جدا افتاده باشیم
حتی اگه روزی منو به باد فراموشی بسپاری
Ah
آه، ما برای درک همدیگه به واژه نیاز نداریم
ارتباط ما فراتر از این چیزاست
خدای بزرگ، شرمنده ولی تو داری دروغ می‌گی
پس بیا نقاب شجاعت بزنیم و با خنده ردش کنیم
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
‫بپیچونیم ‫بتونیم تقدیرو ‫ فکر کنم ‫با تو،
‫با تو، فکر کنم بتونیم تقدیرو بپیچونیم
تو شبای تنهایی که هوای گریه دارم
با تو راز و نیاز می‌کنم
پس بدون که من تنهات نمی‌ذارم
Te to te o awasete oinori o suru yo
Kamisama anata wa hinekure mono
Tsuyogaru kokoro ga mou sugu oresou
Nani o yattemo dame ni naru shina
Nante ussee, shinjiteru yo
Kimi to hanarebanare demo
Itsuka boku o wasureta to shite mo
Kotoba wa mou hitsuyou nai sa
Sore ijou ni tsuujiatte ru
Kamisama gomen, omae usokusai
Tsuyogari de nee warai tobashite
Kimi to shukumei o nejimakete ikesou da
Nakitai kurai sabishii yoru ni
Oinori o suru yo
Kodoku ni shinai to
Type Setting: Lazier
Te
to
te
o
awasete
oinori
o
suru
yo
Kami
sama
anata
wa
hinekure
mono
Tsuyogaru
kokoro
ga
mou
sugu
oresou
Nani
o
yattemo
dame
ni
naru
shina
Nante
ussee,
shinjiteru
yo
Kimi
to
hanarebanare
demo
Itsuka
boku
o
wasureta
to
shite
mo
Kotoba
wa
mou
hitsuyou
nai
sa
Sore
ijou
ni
tsuujiatte
ru
Kami
sama
gomen,
omae
usokusai
Tsuyogari
de
nee
warai
tobashite
Kimi
to
shukumei
o
nejimakete
ikesou
da
Nakitai
kurai
sabishii
yoru
ni
Oinori
o
suru
yo
Kodoku
ni
shinai
to
Te
to
te
o
a
wa
se
te
o
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ka
mi
sa
ma
a
na
ta
wa
hi
ne
ku
re
mo
no
Tsu
yo
ga
ru
ko
ro
ga
mo
u
su
gu
o
re
so
u
Na
ni
o
yat
te
mo
da
me
ni
na
ru
shi
na
Nan
te
us
see,
shin
ji
te
ru
yo
Ki
mi
to
ha
na
re
ba
na
re
de
mo
It
su
ka
bo
ku
o
wa
su
re
ta
to
shi
te
mo
Ko
to
ba
wa
mo
u
hit
su
yo
u
nai
sa
So
re
i
jou
ni
tsu
u
ji
at
te
ru
Ka
mi
sa
ma
go
men,
o
ma
e
u
so
ku
sai
Tsu
yo
ga
ri
de
nee
wa
ra
i
to
ba
shi
te
Ki
mi
to
shu
ku
mei
o
ne
ji
ma
ke
te
i
ke
sou
da
Na
ki
ta
i
ku
rai
sa
bi
shii
yo
ru
ni
O
i
no
ri
o
su
ru
yo
Ko
do
ku
ni
shi
na
i
to